از شهدا بسیار سخن گویند اما چگونه؟؟؟
یا در نمای خاطراتی که گذشته اند و یا اسطوره هایی که دیگر نظیر آنهارا نخواهیم دید...
چه می اندیشید؟؟؟
شهدا خاطر اند؟؟؟ یا افسانه... یا؟؟؟
چه کردیم که اینگونه شد؟؟؟
آنقدر هر انسانی با شهیدی قیاس شد که بزرگی شهید را برای منافعی کم کردیم...
آنقدر آرمانی و غیر واقعی گفتیم که نسل جوان خسته و سر خرده شدند....
و آنقدر ناله سر دادیم که رفتید و را رها کردید ...اما ندیدیم هستند انسانهای خوبی که در این زمانه نیز تلاش دارند درست و پاک باشند...هر چند انسانها متفاوت اند و این زیبایی خلقت خداست...
شهدا هستند اما چگونه؟؟؟
آنگونه که خانواده بسیاری از آنها در تنگنای روزمره و یا روحی قوطه می زنند و یا از اسم انها استفاده می کنند و عده ای که هنوز شریف می زیند...
کاش کمی بیندیشیم بدون آنکه آرمانی نام شهدا را داد بزنیم و نقطه از زندگیشان را بزرگ کنیم به یکدیگر می آموختیم:
شهدا
هم انسان بودند مانند ما...آنها آموختند بهترین هدف را انتخاب کنند و با اخلاق و تلاش به بهترین شکل به مراد دل برسند...
مرادی که رضای خدا بود و انسانهایی که پاک و نیک بودند...
به همین سادگی... به همین دشواری...
یا حق
